Robin, 9 januari 2012
Duitsland , Winterberg 2°

Trammelant in Hochsauerland

Op een blauwe maandag in het jaar des Heren 214 na Christus belandden de Germanen na weer eens bijzonder matig navigeerwerk in, jawel, Sauerland. Die sjonnies reisden wat af. In de geschiedenisboeken valt te lezen dat de Germanen voor het eerst in dit gebied werden waargenomen door de boerenknecht Jan von Smullhausen, met de legendarische woorden: ‘Hé, Germanen!’ Voornamelijk vanwege de uitstekende skimogelijkheden stichtte het stelletje beunhazen bovenop een berg een nederzetting. Aangezien dit alles eind januari plaatsvond, was een naam voor het dorp snel gevonden: Winterberg. Een paar jaar later arriveerden wij met ons goeie gedrag in hun kielzog. Bij voorkeur waren we ook dit jaar weer afgereisd naar Tirol. Helaas is Oostenrijk na de escapades van vorig jaar een zogenaamde no-go-area voor ons, zoals moge blijken uit de aangekondigde verscherpte grenscontroles.

Ik persoonlijk zat in de auto van de Vries, die gekleed was in een trendy rood jack, met daaronder een quasinonchalante jeans. Uit de speakers schalden nummers als ‘Busje komt zo’, ‘Er staat een paard in de gang’ & ‘Daar aan de waterkant’. De hele Top 2000 werd er doorheen gejast. Diep in Duitsland raakten wij Rico, Joost & Ewald kwijt. We werden knap ongerust; ze hadden nog niet gelapt voor de pot. Team Sexy bleek echter een binnendoorweg te hebben genomen en arriveerde zelfs eerder dan ons bij de villa van dienst.

Zoals verwacht haakte Van Kooten vlak voor vertrek af. Ondanks vriendelijk bedanken van onze kant, stond hij erop om het eerste rondje voor zijn rekening te nemen. Voor de wedstrijdbespreking belandden wij de eerste avond bij toeval in een nogal exclusieve club, waar traditiegetrouw de vakantie werd ingeluid met een dubbele Tequila Sunrise XL. Ondanks de gunstige weersvoorspellingen begon het ondertussen stevig te sneeuwen, waardoor we van narigheid de volgende dag toch de latten maar onder moesten binden.

‘Wat een butlucht,’ was de treffende binnenkomer van E. Grouve op zaterdagochtend. De toon was gezet. Toen we even later het strijdperk betraden rolde er een golf van afschuw over de piste. In opdracht van Coach de V. werd tijdens het skiën gebruik gemaakt van de beruchte niet-goed-wel-hard-methode. De bijbehorende valpartijen maakten pijnlijk duidelijk dat er aan de Nederlandse turnsport enkele unieke talenten verloren waren gegaan. De meegereisde cameraman van TV Oost toonde zich dan ook buitengewoon tevreden met het geschoten materiaal voor de lokale tegenhanger van ‘Echte Meisjes in de Jungle’.

Onderaan de piste maakten wij kennis met een revolutionaire uitvinding die het leven van vele skiërs aanmerkelijk heeft veraangenaamd: Een skilift. Bij de introductie ervan bestond aanvankelijk nog enige scepsis, maar inmiddels is dit verschijnsel niet meer weg te denken uit de skiwereld. Heden ten dage ziet men nog slechts een enkeling dapper met de ski’s over de schouder tegen de berg op klauteren. Concluderend kan worden gesteld dat de skilift door zowel jong als oud volledig is geaccepteerd. Maar laten wij niet al te veel afdwalen.

Een dag later was de meeste sneeuw gesmolten. Gelukkig waren er alternatieven, al begon die skischans na de vijfde keer ook aardig te vervelen. Verder doodden wij de tijd met voor de hand liggende activiteiten als koffiedrinken, tv-kijken en Hesselman z’n kop kaalscheren. Na de toko redelijk verbouwd te hebben, werd het maandagochtend hoog tijd om hem te ‘peren’, wie die Deutsche das so schön sagen können. We gaven een paar keer flink gas, passeerden het bord ‘Vanaf hier mag er weer gelachen worden’ en met een pens vol power en een goeie zin knapten we Nederland in.

Met HalloBuitenland.nl kun je Robin in Duitsland echt goedkoop bellen!